Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Αν ήμουν ο πλανήτης...με την απάντηση του περιοδικού!

Ένα mail που έστειλα στο περιοδικό Strange:
Κ. Γιαννουλάκη, αγαπώ, εμπιστεύομαι και διαβάζω το Strange πολύ καιρό. Το editorial του τεύχους 132 με στενοχώρησε. Όχι ότι σαν σκέψη δεν είναι καλή. Είναι πολύ καλή, βάζετε τον κόσμο να μπει στη θέση της Γης. Για μένα είναι πιο εύκολο αφού είμαι παγανίστρια και μπορώ να νιώσω τη Γη, αφού αυτό επιδιώκω, την εναρμόνιση μου με τα κύματα ζωής της. Για αυτό και διαφωνώ σε κάποια σημεία, και θα σας πω αμέσως πως θα ένιωθα εγώ αν ήμουν ο πλανήτης! Επίσης να διευκρινίσω πως το νιώθω δεν είναι μόνο υλικό άλλα και ενεργειακό!

Λοιπόν μπορεί να ένιωθα κι εγώ τους ανθρώπους ως ζωύφια και μάλιστα ενοχλητικά! Άλλα θα ένιωθα επίσης και τη συνείδηση εκείνων που θα με συμπονούσαν, θα με αγαπούσαν και θα με λάτρευαν, και σε αυτούς θα ήμουν γενναιόδωρη (σαν Γη). Άλλωστε όπως λέει και το ρυτό «Είμαστε ο τρόπος που το Σύμπαν αποκτά την αίσθηση του εαυτού του», έτσι λοιπόν και για τη Γη είμαστε ο τρόπος που αποκτά την αίσθηση του εαυτού της! Γιατί αν ήμουν ο πλανήτης θα είχα την αίσθηση όλων των ζώντων όντων πάνω μου, από τα σκουλήκια ( που στο κάτω με βοηθάνε στο να φτιάξω το χώμα μου γόνιμο) μέχρι τους ανθρώπους που με πληγώνουν με τη γενική δραστηριότητά τους τώρα τελευταία. Γιατί για έμενα τα χιλιάδες χρονιά των ανθρώπων θα μου φαίνονταν να έχουν περάσει μερικές μονό μέρες.

Αν ήμουν ο πλανήτης θα με ενοχλούσαν οι έρημοι, και η γενική μόλυνση σε αέρα και νερό (ωκεανών, λιμνών, ποταμών, θαλασσών άλλα και υπόγειων υδάτων), άλλα θα με ενοχλούσαν και οι πυρκαγιές! Εφόσον τα δέντρα θα ήταν κάτι σαν τις τρίχες μου θα με ενοχλούσε ακόμα και μια τρίχα μου να μου έβγαζαν γιατί θα πονούσα. Εγώ ακόμα και ένα μονό δέντρο να βρω κομμένο, αν κάτσω λίγο δίπλα του και «ανοίξω» ώστε να το «ακούσω» θα νιώσω τον πόνο του αν δεν έχει πεθάνει ακόμα! Πως μπορείτε λοιπόν να λέτε ότι αν ήσασταν ο πλανήτης δεν θα νιώθατε τις πυρκαγιές;; Είναι σαν να λέτε σε κάποιους (που τους συμφέρει κιόλας) «συνεχίστε να καίτε, η Γη έτσι κι αλλιώς δεν νιώθει τίποτα» αν και δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι αυτοί που διαβάζουν αυτό το περιοδικό, να μην παρεξηγηθώ, άλλα στη σημερινή εποχή, μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει τρόπος να φτάσει αυτό σε λάθος αφτιά! Απλός αν μπορείτε να μου εξηγήσετε το σκεπτικό σας!
Πραγματικά όλα τα άλλα με βρίσκουν σύμφωνη άλλα αν ήμουν ο πλανήτης θα υπέφερα από τις πυρκαγιές που θα με τσουρουφλίζανε γιατί θα μου στερούσαν και οξυγόνο από τον αέρα μου.

Για μένα ο πλανήτης δεν είναι χαζός ( άλλωστε είναι μια νοήμον συνείδηση από μόνος του, μια Θεά, η Γαία αν θέλετε) και μας έχει καταλάβει από την αρχή που βρεθήκαμε εδώ, ξέρει ότι είμαστε εδώ, στα αρχαία εκείνα χρόνια για μας όμως δεν την ενοχλούσαμε καθόλου, παρά κοιτάζαμε να ζούμε εναρμονισμένοι με τις ενέργειες της, με τη ζωή της την ίδια!
Angelic Dragon

Και μου απάντησε ο κ. Γιαννουλάκης στο τεύχος 133, το αμέσως επόμενο, και ιδού η απάντησή του (οι φράσεις στις αγκύλες{} είναι δικές μου που τις πρόσθεσα τώρα. :
«Ω Άρτεμη, {χρησιμοποίησαν το όνομα από το mail μου, είναι το όνομα που θα ήθελα να έχω} σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να είσαι κι εσύ ο πλανήτης, όπως ήμουν κι εγώ στο προηγούμενο τεύχος (βλέπεις τώρα είσαι εσύ σε αυτό το τεύχος). Εμένα μου άρεσαν πολύ αυτά που μας γράφεις για λογαριασμό του πλανήτη, (δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι όντως επικοινωνείς μαζί του, άλλα σε πιστεύω){αλήθεια πως μπορείτε να είστε βέβαιος εφόσον δεν με ξέρετε καθόλου, γιατί ψάχνετε τη βεβαιότητα αυτή, πάλι καλά που με πιστεύετε όμως, ναι με πλήγωσε λίγο αυτό το σχόλιο, έπρεπε να δείξει την ανωτερότητα του δηλαδή, ναι το ξέρω ότι έχει περισσότερες γνώσεις από έμενα άρα επικοινωνεί μάλλον καλυτέρα με τον πλανήτη από ότι εγώ, οπότε με τσάκωσε 1 φόρα, ίσως λοιπόν να έγινα μονό η Ελλάδα και όχι ο πλανήτης, κάλο είναι και αυτό!}. Εγώ έγραψα ένα κάπως λογοτεχνικό κείμενο{ααα έτσι πες μας ντε, μην τρομάζουμε άδικα}, έγινα ο Πλανήτης μας και είπα τη δική μου άποψη για κάποια πράγματα σε πλανητική κλίμακα. Εσύ έχεις τη δική σου άποψη, όταν γίνεσαι ο Πλανήτης {τώρα μάλιστα, αρχίζουμε να συνεννοούμαστε}, είναι αποδεκτή, ελπίζω και η δική μου. (Αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν αποκτάς «πλανητική κλίμακα»){άντε πάλι αρχίσαμε…}.
Εγώ δεν είπα, όπως λες, ότι «αν ήμουν ο πλανήτης δεν θα ένιωθα τις πυρκαγιές»(ούτε είναι σαν να λέω σε κάποιους «συνεχίστε να καίτε», εσύ το λες αυτό ότι το λέω){ ναι εγώ το λέω και ξέρω τι λέω}. Εγώ είπα, κατά λέξη : «Από τις πυρκαγιές των δασών δεν θα καταλάβαινα και πολλά πράγματα, εκτός κι αν ήταν πάρα πολύ μεγάλης έκτασης, ηπειρωτικής»{αυτό είναι που δεν μου άρεσε, νομίζεται ότι πρέπει να καεί η μισή χώρα για να νιώσει ο πλανήτης?????»(Λέω και ότι «Δεν θα ήξερα το παραμικρό για την ύπαρξη των μικροσκοπικών ανθρώπινων πόλεων», δε σου λέει κάτι αυτό;){εεε…όχι!! Θα έπρεπε???} Επίσης, έχει πλάκα που αναφέρω και ότι «Αν ήμουν ο πλανήτης, δυστυχώς, θα μου ήταν αδιάφορο αν πέθαιναν χίλιοι άνθρωποι ή εκατό εκατομμύρια άνθρωποι, για μένα θα ήταν το ίδιο: τίποτα», άλλα δεν βλέπω να διαμαρτύρεσαι για αυτό, (άραγε τα δέντρα σε νοιάζουν περισσότερο από τους ανθρώπους;){ναι ναι με τσακώσατε και για 2η φόρα! Άλλα όχι δεν νοιάζομαι περισσότερο για τα δέντρα από ότι για τους άξιους ανθρώπους, άλλα αν ήμουν ο πλανήτης θα με ένοιαζε να ξαφρίσω μερικά εκατομμύρια που θα τα ένιωθα πολύ καλά και πολύ βρώμικα, ανάξια να υπάρχουν κλπ…, και θα έλεγα ποπό, μα γιατί πληθαίνουν έτσι αλόγιστα, δεν βλέπουν ότι ζουν αθλία με τους τρόπους όπου έχουν διαλέξει να ζούνε????} και γιατί δε μου λες ότι είναι σαν να λέω «σκοτώστε τους ανθρώπους»;{ μα θέλει και ερώτημα, γιατί υπάρχουν πολλοί εγκληματίες, και δεν μιλάω μόνο για τους κοινούς εγκληματίες, που θέλουν σκότωμα για να ξεβρομίσει ο τόπος, και όχι δεν αστειεύομαι!} Έτσι κάνεις και μια διάκριση εδώ.{μπλα μπλα μπλα)
Εγώ δεν την κάνω όμως. Την εμπεριστατωμένη δική μου (όχι του πλανήτη) άποψη-καταγγελία για τις πυρκαγιές των δασών, την έγραψα στο τεύχος 102 του Strange, με τίτλο Τα Δέντρα Πονάνε Όταν Καίγονται {και φυσικά και τη διάβασα, δεν έλεγε και τόσα πολλά παρόλα αυτά, ήταν απλά σαν ένα οδοιπορικό στα καμένα}, με αφορμή τις μεγάλες πυρκαγιές του 2007, και μάλιστα τα δικαία των δέντρων που έγραψα εκεί, συζητήθηκαν και διαδόθηκαν πολύ, κι ελπίζω να ήταν κάτι θετικό αυτό κατά κάποιον τρόπο… Όταν έγινα όμως ο Πλανήτης {άντε πάλι μα ποιος νομίζει ότι είναι??? Ο Γιαννουλάκης? Και τι είδους Σαμάνικη τεχνική χρησιμοποίησε και μετουσιώθηκε τόσο καλά σε πλανήτη δεν καταλαβαίνω, όχι να την πει και σε εμάς δηλαδή να τη δοκιμάσουμε, δεν είμαι βεβαία ότι όντως επικοινώνησε μαζί του τελικά, άλλα τον πιστεύω! :P}, είδα ότι δεν νοιάζεται και τόσο πολύ{αλήθεια ε?}, διότι είδα και ένιωσα την τιτάνια{ όπα την ποια??? Έχεις ιδέα από αστρονομία? Γιατί ο πλανήτης μας μόνο τιτάνιος δεν είναι!} κλίμακα, και κατά τη γνώμη μου εσύ τώρα δεν έγινες τόσο μεγάλη όσο ο πλανήτης {πςςς όπα ρε μεγάλε εσύ}, άλλα τώρα που σου το λέω, είμαι βέβαιος ότι μπορείς να μεγαλώσεις λίγο περισσότερο!... {ναι μπαμπά}
Ναι, κάποτε ζούσαμε εναρμονισμένοι με τη «Φύση» (μια έννοια που, κατά τη γνώμη μου, σηκώνει μεγάλη συζήτηση) {άντε ντε, όρεξη να υπάρχει γιατί εγώ την έχω}, και ήταν σίγουρα καλύτερα από τώρα, που κι εγώ θεωρώ ότι έχουμε παρακμάσει. Μακάρι άνθρωποι σαν εσένα να βοηθήσουν τους υπόλοιπους να κατανοήσουμε καλύτερα {ωωω κοκκινίζω καλέ μη} τη Φύση, τον Κόσμο, τον Πλανήτη, τη Γαία, και να δούμε ότι το μέλλον της και το μέλλον μας είναι απόλυτα συνδεμένο. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη επιστολή σου…»

Λοιπόν όπως βλέπετε τα σχόλια μου είναι λίγο καυτερά, αν και προσπάθησα να τους δώσω μια νότα σαρκασμού και για αυτό σκέφτομαι να μην γράψω απάντηση. Ελπίζω να έχει βάλει ανθρώπους του να παρακολουθούν το blog μου αυτό έτσι ώστε να δουν τα σχόλια μου, αν πάλι όχι, ελπίζω να μην νομίζει ότι μου την είπε, αν και αυτή είναι η δουλεία του, δεν θα μπορούσε να παραδεχτεί ότι κι εγώ μπορώ να είμαι ο πλανήτης με τον τρόπο μου, και δεν είναι μόνο αυτός που έχει αυτό το προνόμιο.

Ορισμοί Πολυθεϊσμού, Μονοθεϊσμού και Αθεϊσμού!

Πολυθεϊσμός καλείται η θέσις η υποστηρίζουσα ότι το φυσικό σύστημα του κόσμου είναι το όντως Ον, χαρακτηριζόμενο ως απόλυτον, αϊδιον και έλλογον∙ του λόγου εκφραζομένου υπό θείων διανοιών παραγομένων υπό και δρώντων εντός του συστήματος. Είναι σύστημα μονιστικόν ή ενιστικόν διότι υπάρχει μία μόνον ουσία, η ουσία του Κόσμου.

Μονοθεϊσμός καλείται η θέσις ότι το φυσικό σύστημα του κόσμου εξαρτάται, παράγεται και κατευθύνεται υπό μίας εξωκοσμικής οντότητας η οποία κέκτηται μόνη αυτή τον χαρακτηρησμόν του απολύτου, ούσα άχρονος, αϊδιος (άνευ αρχής ή τέλους), έλλογος και μετ΄ ιδίας βουλήσεως. Είναι σύστημα δυϊστικό διότι το παν σύγκειται εκ δυο τελείως διαφόρων ουσιών, της ουσίας του Θεού και της ουσίας του κόσμου.

Αθεϊσμός καλείται η θέσις ότι το φυσικό σύστημα του κόσμου είναι μεν το μόνον υπάρχον, δεν αποδίδεται όμως εις αυτό ο χαρακτηρισμός του όντως, του απολύτου, του αϊδιου ή του έλλογου.

<>Α)Δια τον Πολυθεϊσμό<>
Το αϊδιον του κόσμου καθιστά και την Ιστορία ατέρμονα και κυκλική. Το ότι ο κόσμος είναι το Όντως Ον καθιστά δυνατή την μελέτη του αληθούς δια της φυσικής επιστήμης, αναπτυσσομένων των Μαθηματικών, της Φυσιογνωσίας, της Ιατρικής και της λογικής. Το απόλυτον του κόσμου δίνει απόλυτον αξία εις τα στοιχεία του, αναπτυσσόμενης της οικολογικής συνειδήσεως, του σεβασμού προς τα ζώα, της Αρχιτεκτονικής ή οποία σέβεται το τοπίο και δημιουργεί αθάνατα αριστουργήματα που θέλουν να υπερβούν την αιωνιότητα του χρόνου, του σεβασμού και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.
Ο ρυθμός του Κόσμου είναι η έκφρασης του θείου Λόγου, διό αποτελεί λατρευτική πράξη ή μίμησης του, αναπτυσσόμενης της Ζωγραφικής, της Μουσικής, της Γλυπτικής, της Αρχιτεκτονικής και κυριώτατα της Ορχήσεως και του Θεάτρου.
Η αναπαραγωγή του Κόσμου ισούται προς την Θείαν βούλησιν διό αναπτύσσεται η λατρεία της γονημότητος.
Ο άνθρωπος αποκτά απόλυτο αξία ως συνδετικός κρίκος κατά τον θείον νόμο της εξελίξεως μεταξύ των κατωτέρων μορφών και των ανωτέρων Κόσμων των Θεών, διό αναπτύσσεται η φροντίς του σώματος, η υγιεινή, ο αθλητισμός και η φροντίς του πνεύματος, το κλασσικό ιδεώδες του πεπολιτισμένου-καλλιεργημένου ανθρώπου και η μέριμνα δια την άνοδο της πνευματικότητος.
Η αξία του Ζην εντός του Κόσμου και η λυτρωτική σημασία της μιμήσεως του ρυθμού του οδηγεί εις τα θρησκευτικές επιταγές της ορθής κοινωνικής οργανώσεως, της παροχής κοινωνικής υπηρεσίας, της μερίμνης δια την ευνομία της πολιτείας, της φροντίδας δια το μέλλον της πόλεως, του έθνους του μάχεσθαι υπέρ πατρίδος.

<>Β) Δια τον Μονοθεϊσμό<>
Ο Κόσμος είναι δημιούργημα προσωρινό και ατελές, μη περιέχον και ουσία, τα ζώα <<ποιήθηκαν εκ γήινων στοιχείων>>, ο φυσικός νόμος αλλάσσεται κατά το δοκούν υπό της εξωκοσμικής διανοίας, ο ρυθμός του Κόσμου είναι ανάξιος λόγου. Εν σύνοψη <<πάντα σκιάς ασθενέστερα και ονείρου απατηλότερα>>. Ούτος ή άλλως<> η Ιστορία οφείλει να είναι γραμμική και βραχεία, οπότε το τέλος <<έρχεται ταχύ>>. Η αλήθεια γίνεται γνωστή μόνον δια της Θείας Χάριτος και της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος τουτέστιν <<δι΄ αποκαλύψεως>>. Δια να κυριολεκτούμε, ο Κόσμος δεν εμφανίζεται ως απλώς κατώτερος αλλά ως κάτι κακό: <<ότι έτσι εκ του κόσμου τούτου ουκ έτσι εκ του πατρός>>.
Επομένως ουδεμία επιστήμη αναπτύσσεται<
>( εις το Βυζάντιο δεν είχε αναπτυχθεί καν το εκκλησιαστικό δίκαιο)
Οι καλές Τέχνες, ο Χορός, η Μουσική, το Θέατρο ακόμη και τα νεανικά παιχνίδια απαγορεύονται δια νόμου. ( θα μου πείτε σήμερα ο καθένας μπορεί να ασκήσει την τέχνη του δεν είναι κάτι απαγορευμένο, αλλά θα συνάδει με το δόγμα της μονοθεϊστικής θρησκείας του; το έχουν σκεφτεί καλά όσοι δηλώνουν Χριστιανοί, μήπως στην πραγματικότητα δεν είναι; Ας Θυμηθούμε όμως πως στο θέμα Μουσική υπάρχει μια, η Metal, που θεωρείται κακιά μουσική….τι υποκρισία!)
Η φροντίδα δια την Υγιεινή θεωρείται επί-μεμπτός, για αυτό <<άσκηση>> ονομάζεται πλέον το κακοποιείν το σώμα, κατά το καινοδιαθήκιον: <<εγώ υποπιάζω μου το σώμα και δουλαγωγώ>>, η δε φροντίδα δια την εγκυκλιον παιδία θετικό κακόν για αυτό οι κομπασμοί για τον αφανισμό <<των δεινών συζητητών>>.
Η μέριμνα δι ΄ευνομία, δια την βελτίωση της ζωής της πόλεως, δια το καλώς έχει του έθνους και η παροχή κοινωνικής υπηρεσίας θεωρούνται ανάξια λόγου διό <<τα μοναστήρια καθ΄ όλη την Τουρκοκρατία δεν ανέπτυξαν κανένα κοινωνικό έργο>>.
<>Ως κύρια όψης της μονοθεϊστικής κοσμοαντιλήψεως αναπτύσσεται το ιδεώδες της πλήρους κοινωνικής αδιαφορίας και της ατομικής σωτηρίας. Ως πραγματικός δεχόμενοι του μονοθεϊστικού ιδεώδους, ως άγιοι και <<πραγματικοί φιλόσοφοι>> θεωρούνται οι αρνούμενοι πάσα κοινωνική σχέση, πάσα κοινωνική υποχρέωση και πάσα υπηρεσία προς το έθνος και ασχολούμενοι μόνον με την ατομική τους σωτηρία που παρέχεται δια της <<θεωρίας>> του εξωκοσμικού θεού, τουτέστιν οι <<μοναχοί>> και <<αναχωρήται>>. <>

<>γ) Δια τον Αθεϊσμό<>
Η αντίληψη ότι υπάρχει λόγος, δικαιοσύνη και σκοπός εις τον Κόσμο διαπλάθει μια αμοραλιστική ηθική. Μια αντίληψη laissez aller.
Αυτή εις την πράξη εκδηλώνεται ως ηθική αντίληψη ατομικής σωτηρίας και ωφελισμού η οποία εκφράζεται δι΄ ιδεών απαξίας του περιβάλλοντος, της κοινωνικής οργάνωσης του έθνους, της δικαιοσύνης κ.ο.κ. Οι Τέχνες καθίστανται αποκλειστικώς ωφελιμιστικές, το περιβάλλον καταστρέφεται ανηλεώς και η Αρχιτεκτονική είναι άθλία και εφήμερος, χρησιμοποιούσα αναλώσιμα και ευτελή υλικά(χμ…εδώ μάλιστα θυμίζει κατάλληλα τη σημερινή κοινωνία). Ο πολιτισμός, η μόρφωση και η καλλιέργεια, ως και οι πνευματικές αξίες απορρίπτονται ως ανάξια λόγου και εις το δημόσιο βίο αναπτύσσεται η κυνική άποψης ότι ενδιαφέρει μόνον το ιδίων όφελος.
<>Η ιδέα της απαξίας του κόσμου συνδέει τον μονοθεϊσμό και τον αθεϊσμό εις το αυτό ουσιαστικό ιδεώδες της ατομικής σωτηρίας: ο <<μοναχός>> υφίσταται στερήσεις δια να εισέλθει εις τον παράδεισο, ως εις σπουδαστής υφίσταται εκούσιους περιορισμούς δια να απόλαυση την επιτυχία εις τις εξετάσεις. Κατά παρόμοιο ωφελιμιστικό τρόπο ο άθεος εκλέγει τον τρόπο ζωής που κατά την γνώμη του, του <<πηγαίνει>> καλύτερα. Αμφότεροι <<δεν δίνουν δεκάρα>> δια το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον!<>


Από το βιβλίο Αρχαίοι Θεοί των Ελλήνων, εκδώσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ, ενότητα 1η του Παναγιώτη Μαρίνη.